Beeld: Lisa Lubberts

Dat Wouter ooit een eigen winkel zou beginnen, lijkt achteraf bijna vanzelfsprekend. Als zoon van een architect groeide hij op in een omgeving waar creëren en bouwen dagelijkse kost waren. Toch voelde hij zich nooit volledig thuis in Brabant. “De mentaliteit is heel harmonieus, heel eensgezind, maar ik was wel anders,” vertelt hij. Al op jonge leeftijd experimenteerde hij met kleding, silhouetten en expressie. “Op mijn 18e had ik zwarte nagellak en de eerste skinny jeans die ik kocht bij de vrouwenafdeling van ZARA. Ik vond het super interessant.”

Inspiratie uit Stockholm

Zijn vriendenkring bestond uit creatieven die later grote namen zouden worden binnen design en mode. Samen reisden ze naar steden als Stockholm en Londen, waar Wouter zijn smaak ontwikkelde en zijn fascinatie voor detail en esthetiek groeide. Zweden in het bijzonder werd zijn referentiepunt. “Daar is over alles nagedacht: van het servetje tot de keramiek waarin je koffie geserveerd wordt.” Hoewel hij na zijn vwo aan de universiteit begon, hield het studentenleven niet lang stand. “Ik schreef me in en één dag later weer uit. Het was niet voor mij.” Wouter ging werken bij Spoiled in Amsterdam, destijds een van de populairste winkels in de stad. “Ik heb daar geleerd hoe het vooral níét moest,” lacht hij. Maar de retailwereld voelde als een thuishaven. Het concretiseren van een plan voor een eigen winkel kreeg stapsgewijs vorm toen Wouter stopte met zijn opleiding aan de Kunstacademie. Ook zijn vriendin gaf aan dat het wellicht tijd was voor een bedrijfsplan, om daad bij het woord te voegen. Via een oud-leraar kwam Wouter in contact met de renovatie van de Hofbogen in Rotterdam, waar hij aanvankelijk wilde starten. “Het was echt een super coole ruimte.” Maar de plannen ketsten af op bouwkundige problemen. Wouter moest opnieuw beginnen en vond uiteindelijk een groot pand aan de Mauritsweg, ver van ideale zichtlocatie, maar betaalbaar. In 2010 opende hij Another Shop, de voorloper van ANSH46. De beginjaren waren zwaar. “Ik stond vijf ton in de min. Ik moest mijn creditcards maxen om dingen af te betalen.” Toch bleef hij optimistisch, (financieel) gesteund door zijn vader. De verhuizing naar het huidige pand bleek het kantelpunt. “Vanaf het moment dat ik open ging, verkocht ik dingen die ik in jaren niet verkocht kreeg. Op zondagen stond ik in m’n eentje €7.000 te draaien.” Vanuit die herstart groeide zijn merkportfolio en klantenkring, mede dankzij nieuwe impulsen uit de opkomende streetwearcultuur en sociale media. De basis voor ANSH46 – eigenzinnig, wereldwijd georiënteerd en kwaliteitsgedreven – werd in die jaren gelegd.